Χάρις Αλεξίου: Έπαθα καρκίνο αλλά είπα θα τον κερδίσω

0
137

Χάρις Αλεξίου: «Ήμουν τυχερή, γιατί τον πρόλαβα», είχε δηλώσει η αγαπημένη τραγουδίστρια.

Η Χάρις Αλεξίου κάθε φορά που δίνει μια συνέντευξη μένουμε όλοι με το στόμα ανοιχτό για όσα έχει περάσει και βιώσει στη ζωή της. Ενώνοντας κομμάτια συνθέτεις μια πολυτάραχη ζωή με πολύ τραγούδι.

Ήρθε στη ζωή το 1950 σε έναν προσφυγικό καταυλισμό στη Θήβα και από τα οκτώ της χρόνια ζει και εμπνέεται στην ΑΘήνα. «Οι ρίζες μου είναι «μπλεγμένες», με πατέρα αγρότη και μητέρα Μικρασιάτισσα. Γνώρισα από μικρή ηλικία τις δυσκολίες της ζωής και κατάφερα να τις εκφράσω αργότερα με τη φωνή μου και τους στίχους μου λέει χαρακτηριστικά η ερμηνεύτρια. Έχει πάρει το όνομα της γιαγιάς της το πραγματικό της όνομα είναι Χαρίκλεια Ρουπάκα».

Όσο αναφορά τα παιδικά της χρόνια η Χάρις Αλεξίου αναφέρει: «Ζούσα σ’ ένα σπίτι ανοιχτό για όλους. Το γλέντι και η χαρά αποτελούσαν καθημερινότητα για την οικογένεια μου. Όλα όμως αλλάζουν όταν μόλις σε ηλικία 8 χρονών χάνω τον πατέρα μου, Θανάση. Η μητέρα μου Ιφιγένεια, μια δυναμική γυναίκα, παίρνει εμένα και τον αδερφό μου και κατεβαίνουμε στην Αθήνα για μια καλύτερη ζωή. Εκεί, ανοίγει ένα μπακάλικο, το «μπακάλικο της χήρας» όπως το αποκαλούσαν πολλοί στη γειτονιά. Βοηθάω στο μαγαζί, και παράλληλα δουλεύω και σε ένα μεσιτικό γραφείο, ενώ ο αδερφός μου ταξιδεύει με τα καράβια για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένεια».

Χάρις Αλεξίου

«Η μητέρα μου έπρεπε να εργάζεται σκληρά, αλλάζαμε συνεχώς σπίτι έστω και για 10 δραχμές φτηνότερο ενοίκιο. Αργότερα, η μητέρα μου έχτισε ένα λυόμενο που ήταν μόνο τούβλα και έμπαζε από παντού. Ακόμα και τα παράθυρα ήταν μεταχειρισμένα. Όμως ήταν το πρώτο δικό μας απόκτημα και ήμασταν ευτυχισμένοι μέσα σε αυτό»

«Ημουν ένα παιδί που όταν θα του έλεγε μια σκληρή κουβέντα η μάνα του, δεν Θα αντιδρούσε, αλλά θα χαμήλωνε τα μάτια και Θα έκλαιγε». Η Χάρις Αλεξίου παραδέχεται ότι έχασε την μητέρα της, όταν ήταν 28 χρονών. «Τότε ένιωσα ότι ενηλικιώθηκα» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Όσο αναφορά τις σπουδές της είπε: «Ένα ακόμα γεγονός που μου κόστισε, ήταν ότι δεν κατάφερα να μορφωθώ στο βαθμό που ήθελα. Τελείωσα το πεντατάξιο σχολείο και αργότερα φοίτησα σε δραματική σχολή, επειδή ήθελα να είχα μια σπουδή…»

Για το πως ξεκίνησε η δισκογραφία της μαρτυράει η ερμηνεύτρια: «Η πρώτη μου ηχογράφηση το 1970, ήταν ένα λαϊκό τραγούδι του Βασιλειάδη και του Πυθαγόρα, το «Όταν πίνει μια γυναίκα ». Η ηχογράφηση αυτή προοριζόταν για τη Νανά Χάρμα, κόρη του Ντούο Χάρμα και καλή λαϊκή τραγουδίστρια. Εγώ μόλις είχα περάσει από οντισιόν στην τότε Οντεόν, το κορίτσι αυτό έλειπε στην Αμερική, αλλά το τραγούδι έπρεπε να γραφτεί ως fliρ side ενός δίσκου 45 στροφών. Έτσι είπαν «ας βάλουμε την καινούργια». Έγινε, σημείωσε επιτυχία και μετά απ’ αυτό το τραγούδι ακολούθησε η «Μικρά Ασία» του Καλδάρα.

Ο Αχιλλέας Θεοφίλου ήταν μέντοράς μου. Ο Αχιλλέας με έκανε να αγαπήσω το διάβασμα. Μέχρι τότε είχα την έφεση, αλλά ήμουν κι ένα παιδί απαίδευτο απ’ το σπίτι μου. Ο άνθρωπος αυτός είχε τη γαλλική κουλτούρα, ακούγαμε μαζί μουσική, με μύησε στον Μπρασένς και στον Μπρελ, διαβάζαμε ποίηση. Πολύ μεγάλος έρωτας, του οφείλω πολλά».

Για το τραγούδι της καρδιάς της εξομολογείται: Στο τραγούδι «Μπαλάντα της Ιφιγένειας» περιέγραψα την ζωή πλάι στην μητέρα μου εσύ τον άντρα σου είχες χάσει κι εγώ είχα χάσει το γονιό μου και τότε μάνα καλέ μάνα τότε σε βάφτισα αρχηγό μου».

Χάρις Αλεξίου

Για την περιπέτεια της υγείας της εξομολογείται: «Έπαθα καρκίνο. Αλλά είπα: Όχι, δεν θα τον αφήσω να με νικήσει. Από αυτό έχασα και τη μητέρα μου… “Ημουν τυχερή, γιατί τον πρόλαβα. Κάνοντας τη μαστογραφία μου, όπως κάθε χρόνο, το διαπίστωσα. Αυτό που παίρνεις από ένα τέτοιο γεγονός είναι η ταπείνωση, γιατί ποτέ δεν πιστεύεις ότι θα το πάθεις κι εσύ. Όταν λοιπόν χάνεις το έδαφος κάτω από τα πόδια σου, βλέπεις ότι είσαι κι εσύ μια καρδούλα που έχει ανάγκη από φροντίδα»

Όπως αναφέρει το Infowoman, η Χάρις Αλεξίου έχει υιοθετήσει έναν γιό κάθε φορά που μιλάει για εκείνον γίνεται πιο τρυφερή. «Έχω ένα γιο που με προσέχει, με αγαπάει, με φροντίζει, τον καμαρώνω γιατί είναι πολύ δημιουργικός, είναι πολύ γλυκό παιδί και ξέρει τι θέλει».

Η μοναξιά όπως παραδέχεται δεν είναι κάτι που της ταιριάζει: «Είμαι άνθρωπος που μπορεί να κλάψει. Έχω νιώσει την μελαγχολία, την εσωστρέφεια σε στιγμές έντασης και κεφιού, σε πολλά live δικά μου. Νομίζω είμαι και μοναχική και εσωστρεφής. Όχι πολύ μοναχική, αλλά είμαι. Δεν θέλω να την κάνω φίλη μου την μοναξιά. Δεν μ’ αρέσει. Η μοναξιά είναι αρρώστια…»

«Δεν θα μπορούσα να ζήσω αν δεν είχα το χιούμορ, Θα είχα αρρωστήσει. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τη δυνατότητα να γελάω, ακόμη και εις βάρος του ίδιου μου του εαυτού».

Όσο αναφορά την προσωπική της ζωή αντιδρά λέγοντας: «Για μένα ο άνδρας είναι ένας μύθος. Ήθελα να τον θαυμάζω, να με συγκινεί… Αν ερωτευτώ σήμερα, Θα ερωτευτώ με τα μπούνια, σαν να μην έχω ζήσει τους έρωτες του παρελθόντος. Είμαι χορτάτη από τη ζωή, ντρέπομαι να πω ότι δεν είμαι. Αλλά θέλω κι άλλο. Να είμαι σε δράση. Ξυπνάω και σηκώνομαι ωραία από το κρεβάτι μου. “Ενα «χοπ» και σηκώνομαι». Για το τέλος δηλώνει: «Θα σας πω, ένα πράγμα, που δεν θέλω να μου κάνουν: Τιμητικές φιέστες. Γιατί αυτό θα σημαίνει ότι τελειώσαμε…».

Γράψτε το σχόλιο σας

Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο

Πηγή: Pagenews.gr